Danny houdt van een Rijswijk dat kleinschalig en gezellig voelt. Je komt hem tegen op de zaterdagmarkt in Oud Rijswijk, hardlopend langs de Vliet of met zijn vriendin bij kinderboerderij ’t Akkertje. Voor Danny betekent “doen wat werkt” vooral: met mensen praten, niet over mensen. De afgelopen jaren ging hij langs in woonkamers en op straat om te horen wat er echt speelt. Soms gaat dat over iets groots, maar vaak juist over dingen die je elke dag merkt: een straat die onveilig voelt, bomen die verdwijnen of verkeer dat vastloopt.

Danny zoekt die gesprekken ook op via de koffiekar, de stadskrant en sociale media – in gewone taal. Hij ziet hoeveel vrijwilligers betekenen voor Rijswijk, bijvoorbeeld bij de ‘Oud is Goud’-awards, waar verhalen van inzet en betrokkenheid samenkomen.

De komende jaren wil Danny dat bewoners minder vaak vaststaan in hun eigen wijk. En dat er meer kleine parkjes en groen bij komen, dicht bij huis. Zodat Rijswijk een stad blijft waar we elkaar groeten en waar het prettig wonen is.

Tinus woont in de Muziekbuurt en is iemand van aanpakken. Je ziet hem bij het buurtpreventieteam en bij WoW-acties: samen wandelen en opruimen in de wijk. Tijdens corona hielp hij mee met het ophalen en verdelen van eten voor mensen die het moeilijk hadden. Voor Tinus begint “doen wat werkt” bij laagdrempelig contact. Even praten bij de supermarkt. Een groet op straat. Of luisteren bij de koffiekar.

Tinus vindt bereikbaarheid belangrijk, juist omdat Rijswijk groeit. Het moet prettig blijven om je te verplaatsen: met de auto, maar ook met de fiets en het openbaar vervoer. Fietspaden die netjes zijn. Parkeren dat haalbaar blijft. En een stad waar je niet overal vastloopt. Tinus noemt bijvoorbeeld de Beatrixlaan als plek waar slimme keuzes echt verschil kunnen maken.

Wat Tinus typeert: hij wil dat de politiek dichtbij blijft. Niet ingewikkeld, maar helder. Open staan voor andere meningen en vooral: doen wat je belooft. Zodat bewoners merken dat signalen ook echt worden opgepakt.

Irene woont al 22 jaar in Rijswijk en ziet in Rijswijk Buiten hoe sterk bewoners kunnen zijn als ze samen dingen oppakken. Initiatieven zoals het Sionsfeest en de Buitenkamer laten volgens haar zien: mensen weten zelf heel goed wat er nodig is voor saamhorigheid. Daarom is “doen wat werkt” voor Irene vooral: op straat zijn, luisteren en helpen om goede ideeën verder te brengen.

Je komt Irene tegen bij de koffiekar, waar ze graag hoort waar bewoners trots op zijn en waar ze tegenaan lopen. Ook organisaties en vrijwilligers die de stad draaiende houden, kunnen bij haar terecht met hun verhaal. In haar werk als kindercoach en in de buurt steekt ze ook praktisch de handen uit de mouwen: een minibieb in de voortuin, hulp bij schoolwerk voor kinderen, of gewoon even meedenken met een buur.

Irene wil dat Rijswijk geen betonnen stad wordt. Voorzieningen zoals huisarts en school moeten dichtbij blijven, met genoeg groen om te bewegen en op adem te komen. Haar missie is helder: de stem van kinderen en jongeren moet serieuzer worden meegenomen. Want keuzes van nu bepalen hun toekomst.

Anthony woont in Rijswijk Buiten en gelooft dat “doen wat werkt” altijd begint in je eigen wijk. Niet één oplossing voor de hele stad, maar kijken wat past bij de mensen die er wonen. Soms is dat meedoen met buren en kinderen bij het voetbalveldje, soms is het gewoon even vragen: wat hebben we hier nodig om het fijn te houden?

Anthony ziet dat Rijswijk steeds drukker wordt. Het dorpse karakter is lang behouden, maar door de groei loopt het verkeer vaker vast en komt er steeds meer verkeer de woonwijken in. Voor Anthony is doorstroming daarom belangrijk, maar wel met verstand: bereikbaar blijven én prettig wonen. Ook vindt hij dat voorzieningen, zoals onderwijs, mee moeten groeien.

Daarnaast noemt Anthony afval als hét voorbeeld van waarom luisteren zo belangrijk is. Als je een nieuw systeem invoert zonder goed uit te leggen waarom, krijg je gedoe op straat en frustratie bij bewoners. Volgens Anthony moet afval vooral logisch en wijkgericht worden geregeld, zodat het schoon blijft én betaalbaar.

Buiten de politiek is Anthony sportief actief als coach bij de Rijswijkse Hockey Club (RHC). Over vier jaar wil hij dat een “gewoon ding” beter geregeld is: verkeer dat doorstroomt én een afvalsysteem dat weer werkt in de praktijk.

Sidney is 19 jaar en al jong actief voor de stad. Hij is vrijwilliger en fractieassistent bij Wij. Rijswijk, maar je ziet hem vooral niet achter een bureau: hij sluit aan bij de koffiekar, komt in het buurthuis en zoekt het gesprek met bewoners. Voor Sidney is “doen wat werkt” heel simpel: aanwezig zijn op plekken waar mensen toch al komen en daar goed luisteren.

Sidney loopt al rond op tennispark Welgelegen sinds hij zes is. Daar hoort hij verhalen uit de wijk, van jong en oud. Juist door al die gesprekken maakt hij zich zorgen over de grote bouwplannen: blijft Rijswijk wel groen en bereikbaar? Kun je straks nog veilig fietsen, wandelen en makkelijk naar sport?

Sidney wil ook dat meer mensen snappen wat er in de raad besproken wordt. Niet met moeilijke woorden, maar zodat bewoners kunnen volgen wat er speelt en waarom keuzes worden gemaakt. Daarnaast is hij al vier jaar betrokken bij de ‘Oud is Goud’-awards, waarmee vrijwilligers in het zonnetje worden gezet.

Zijn inzet: blijven luisteren, vrijwilligers waarderen en extra aandacht houden voor senioren. Want een stad werkt pas echt als mensen zich gezien voelen.